Astronomia

W bardzo odległych czasach pierwsze pojęcia o kształcie i rozmiarze Ziemi wiązały się ściśle z wierzeniami religijnymi; źródłem ich były legendy lub podania o bogach i ludziach przekazywane z ust do ust, z pokolenia na pokolenie. Niektóre z tych legend, spisane później przez kapłanów, były następnie głoszone publicznie jako część składowa „świętych ksiąg", inne znów stawały się natchnieniem wędrownych poetów i ujęte w ramy poetyckich opowieści przetrwały do naszych dni. Z tych to legend-mitów wiemy, że starożytni Egipcjanie uważali Ziemię za taflę o kształcie półmiska. Według nich była ona otoczona jakimś bliżej nie znanym morzem lub tajemniczą rzeką. Rzeka ta stanowiła granicę między światem ludzi i bogów. Najstarsze w Grecji wyobrażenie Ziemi przekazał nam Homer w XVIII księdze Iliady. Opisuje on tam tarczę Achillesa, wodza Myrmidonów, na której wyrzeźbiony był obraz świata. Ziemia ma kształt dysku nieco wypukłego, o krawędziach oblanych wodami Oceanu. W Odysei natomiast znajduje się opis krańców Ziemi, lądu położonego poza Oceanem. Jeszcze wcześniej Babilończycy stworzyli bardzo ciekawy obraz budowy świata. Wyobrażali go sobie jako wielki wzniesiony kopulaste obszar lądu, otoczony zewsząd morzem. Najwyższym punktem Ziemi miała być góra Ararat (największa góra w Armenii), gdzie jakoby znajdowały się źródła rzeki Eufratu. Sklepienie nieba uważali Babilończycy za coś w rodzaju mocnej kopuły zbudowanej z bliżej nie znanego metalu. Podtrzymywały ją olbrzymie kolumny, do których człowiek nie miał dostępu.
Praca dolnośląskie fundusze dla szkół szkoły językowe