Astronomia

Na początku naszej ery następuje zmierzch bogów greckich, zmierzch całego świata starożytnego. Na arenie dziejowej pojawia się nowa siła — chrześcijaństwo. Tworzą się odrębne od poprzednich formy życia umysłowego. Ponieważ chrześcijaństwo czerpało swoje soki żywotne ze Starego i Nowego Testamentu, duch tych ksiąg przeniknął niebawem do kultur narodów, które przyjęły tę religię. W jednej z ksiąg Starego Testamentu, w tak zwanej Księdze Joba, pisze Eklezjasta, że Ziemia to nie kula zawieszona w przestrzeni, lecz płaska tarcza oparta na jakichś bliżej nie określonych fundamentach. Taki obraz Ziemi żywo przypomina dawne wyobrażenia Babilończyków i Egipcjan. Ojcowie kościoła szukali uzasadnienia nowych „prawd" w filozoficznych rozważaniach mędrców greckich. Odwołano się do Arystotelesa i porównano jego filozofię z Pismem świętym, przyjmując tylko te prawdy, które były zgodne z Biblią. W ten sposób idee astronomiczne, które Grecy uzasadnili naukowo, zostały zarzucone. Powrócono do dawnych mrzonek ludów wschodnich, do ich ciemnych wierzeń zawartych w mitach i legendach. W szóstym wieku Kosma z Aleksandrii stara się w naiwny sposób pogodzić naukę z Pismem świętym.
projektowanie wnętrz Nowy Sącz dywany nowoczesne tłumaczenia przysięgłe