Astronomia

Eratostenes przeglądając w bibliotece stare egipskie zapiski, dotyczące kalendarza, znalazł wśród nich jedną wzmiankę, która zwróciła jego szczególną uwagę. Była tam mowa o tym, że w południe w czasie letniego przesilenia (22 czerwca według naszego kalendarza) promienie słoneczne docierają do dna najgłębszej studni w Syene (dzisiejszy Asuan), porcie nad Nilem, w południowym Egipcie. Oznaczało to, że Słońce znajdowało się wówczas dokładnie w zenicie, a przedmioty oświetlone jego promieniami nie rzucały cienia. Eratostenes udał się do Syene i dokonał pomiarów we wskazanym dniu i porze. Użył do tego pewnego rodzaju zegara słonecznego zwanego skafe (skaphe) albo heliotropion. Przyrząd ten składał się z wydrążonej półkuli kamiennej lub metalowej z umieszczonym w środku prętem. Skafe ustawiono tak, aby krawędź średnicowa miała dokładnie kierunek wschód — zachód, a pręt — kierunek pionowy. W dzień słoneczny pręt rzuca cień na wewnętrzną powierzchnię czaszy, zaopatrzoną w podziałkę, skąd można odczytać czas (na rysunku pokazana jest część półkuli). W Syene Eratostenes znalazł taki dzień i chwilę. Pionowy pręt przyrządu nie rzucał wówczas cienia. Miało to miejsce, jak podawały odkryte w bibliotece zapiski, według naszego kalendarza w południe 22 czerwca. Eratostenes powrócił do Aleksandrii i następnego roku tego samego dnia o tej samej godzinie przeprowadził podobny pomiar.
angielski przez skype taniec dla narzeczonych warszawa Praca Rzeszów